#4 Hooggevoelig

In mijn vorige blogs hebben jullie me al een beetje leren kennen. Naast bijvoorbeeld ‘leergierig’, ‘open’ en ‘eerlijk’ is een ander ‘stempeltje’ wat ik heb dat ik hooggevoelig ben. Een mooie eigenschap waar ik heel blij mee ben, maar ook dat is een oorzaak geweest voor mijn bore-out en een complicerende factor in mijn herstel.

Hooggevoeligheid houdt heel simpel gezegd in dat prikkels harder binnenkomen dan bij de meeste mensen. Vooral als ik moe ben (zoals na te drukke dagen of tijdens mijn bore-out) komen dingen als geluid en licht hard en fel binnen. Mensen met migraine zullen misschien herkennen hoe dit voelt. Hoogsensitief zijn betekent voor mij ook dat ik intuïtief aanvoel en overneem hoe anderen zich voelen, van sommigen duidelijker dan van anderen. Het stelt mij in staat een betere coach te zijn en intenser te genieten. Ik zou niet zonder willen, al kan het ook vermoeiend zijn.

Hoewel ongeveer 15-20% van de mensen (en dieren) duidelijk gevoeliger is dan gemiddeld, had ik er nog nauwelijks van gehoord voordat ik een collega sprak over mijn bore-out. En ik was niet de enige voor wie de term onbekend terrein was, want ik liep tegen nogal wat onbegrip op als ik er over sprak. Zowel over mijn bore-out als over mijn hooggevoeligheid, trouwens. Ik werd al snel als ‘zwak’ en ‘overgevoelig’ bestempeld door een aantal mensen in mijn omgeving. Erg jammer, want als ik iets ben is het sterk. De eigenwijze doorzetter in mij heeft er ook wel wat schuld aan dat ik in die bore-out terecht gekomen ben. 😉

Toen ik uit het gesprek met die collega kwam ben ik meteen gaan googlen en wat een herkenning.. Zelfs dat ik in de pauze op school vroeger altijd het liefst met mijn rug tegen een muur aan stond werd als voorbeeld aangehaald. Het besef: Ik ben niet de enige, deed en doet me goed. Zelfs al werd en word ik nog vaak raar aangekeken als ik goed voor mezelf probeer te zorgen. Sinds ik weet dat ik hooggevoelig ben (weten of jij het ook bent? Doe de test) leer ik steeds beter mijn eigen gebruiksaanwijzing kennen en daar mijn leven (weer) naar in te richten. Doordat je van jongs af aan wordt geleerd je aan te passen aan de massa en de geldende omgangsnormen was ik mezelf kwijtgeraakt.

Op zich is er natuurlijk niets mis met leren wat sociaal wenselijk is, zoals je aan wetten houden en zo.. Toch is mijn hoop voor alle kinderen (hooggevoelig of niet) dat er, ondanks alle drukte, thuis en op school aandacht en ruimte is voor wie zíj zijn. Zodat ze op kunnen groeien terwijl ze dicht bij zichzelf blijven, doen waar ze blij van worden en dat ze een bore-out of burn-out bespaard blijft. Stress is ongezond en wordt voor een groot deel veroorzaakt doordat je niet volledig in je element bent. Is het niet veel fijner om met z’n allen lekker authentiek onszelf te zijn en gebruik te maken van al onze kwaliteiten? Elkaar aan te vullen met respect en waardering voor het verschil? Gelukkig heb ik het idee als ik lees over nieuwe schoolvormen, de groeiende bekendheid van mindfulness en dergelijke dat we langzaamaan die kant opgaan.

I know, als je niet hooggevoelig bent is het lastig je voor te stellen hoe het voelt. Een poging: Hoe zou het voor jou voelen als er 100 mensen dicht om jou heen staan te schreeuwen en stampen? Dat is ongeveer hoe het voor mij voelt om een drukke winkel in te gaan. In die zin zijn de laatste weken van december wel lastig, met al die kerstrecepties, feestdagen en dit jaar ook het afscheid van mijn vaste baan wat uitgebreid werd gevierd.

Hoewel ik feestjes heel gezellig vind en graag bij mensen ben van wie ik hou in welke vorm dan ook, put het mij ook uit. Veel mensen in een kleine ruimte, veel gepraat en geroezemoes, het sloopt me. Vorige week donderdag vierde ik bijvoorbeeld mijn afscheid van mijn vaste baan (ik ben nu fulltime zelfstandig coach) en gisteren (woensdag) had ik eindelijk het gevoel dat ik mijn energie weer terug had. Van alle prikkels van afgelopen week moest ik echt even bijkomen: veel slapen, rustig aan doen en alleen zijn. En dingen doen die me energie geven, zoals bloggen 😀

Ai, dit is een langere blog geworden dan ik van plan was. Je kunt er boeken over schrijven (en dat is door een aantal mensen ook al gedaan). 😀 Wanneer je wilt reageren op deze blog, of een vraag hebt, laat dan een reactie achter of mail mij op vanessasblognl@gmail.com.

 

Fijne dagen en een heel gelukkig en gezond 2016 voor jou en je naasten!

#3 Als je me echt zou kennen dan…

Naar aanleiding van mijn vorige blogs kreeg ik heel gave reacties, waaronder ook complimenten over mijn openhartigheid. Voor mij is dat vanzelfsprekend. Mijn hele leven ben ik al open en eerlijk. Vanaf de basisschool werd daar wel eens misbruik van gemaakt en nog heb ik het niet afgeleerd. Ik vind het een essentieel en mooi onderdeel van mij.

Een aantal weken geleden schreef ik als antwoord op een uitdaging op de facebookpagina van mamsatwork.nl een lijstje met “Als je me echt zou kennen dan…” Na 20 punten vond ik het wel genoeg, al bleef in mijn hoofd de associatieknop nog even doorratelen. Eigenlijk was dat een eerste begin van mij als blogger. Ik had meteen de smaak te pakken :-)

Hierbij een aantal punten die de afgelopen weken in mijn hoofd opkwam. Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik:

  • me nog steeds kan verbazen hoeveel kan veranderen in een jaar, een maand, een week, een dag, een ogenblik;
  • stapels boeken en tijdschriften heb liggen die ik heel graag wil lezen en het toch niet doe;
  • gek ben van Rituals;
  • al jaren graag een lichtgevend badeendje wil krijgen (zonder erom te vragen);
  • nog steeds sleutelhangers spaar, al 25 jaar;
  • in de Haribo-test waarschijnlijk zou zakken ;-);
  • het nog best lastig vind om mindfulness onderdeel te maken van mijn dagelijkse leven;
  • pas sinds kort heb ontdekt dat zelfgemaakte croissants mét kaas nog lekkerder zijn;
  • blij ben met mijn lichaam, zelfs al mag er wel een paar kilo af (dan zitten mijn spijkerbroeken toch net wat lekkerder);
  • niet wil lijnen;
  • nog blijer ben met mijn haar, dat is echt mijn trots;
  • nu mijn haar laat groeien om in maart een stuk te kunnen doneren;
  • zin heb in de kerstdagen met de mensen van wie ik hou;
  • ook erg zin heb in de dagen ervoor en erna die helemaal voor mezelf zijn;
  • liefde voel voor heel veel mensen: familie, vrienden, kennissen, vreemden op tv, in de metro of in de file ;-);
  • erg geïnteresseerd ben in mensen en graag diepgaande gesprekken voer die ergens over gaan, al vind ik het soms nog wat moeilijk persoonlijke vragen te stellen omdat ik geen vragen wil stellen waar de ander geen antwoord op wil geven.

Zou jij een “Als je me echt zou kennen dan…” delen? Waarom wel of niet? En zo ja, wat zou daar op staan?

#2 Uitdaging

In mijn vorige blog schreef ik dat ik uitdagingen nodig heb om gelukkig te zijn. Ik heb een enorme drive om nieuwe dingen te leren. Na Gezondheid en Liefde is Leren het allerbelangrijkste in mijn leven.

Vandaag wil ik het hebben over één van de belangrijkste uitdagingen die ik nu nog ervaar: mezelf ontspanning gunnen en uit die denderende trein stappen. In de huidige tijd zal dat voor velen herkenbaar zijn. Ik ben niet alleen; wij zijn daarin niet alleen. We zitten (bijna) allemaal het grootste deel van het jaar in een hamstermolentje, zeg ik vaak. We rennen de pootjes uit ons lijf voor werk, gezin, familie en vrienden. We rennen zo hard dat de wereld buiten dat molentje een onzichtbare ‘blur’ is geworden. De mogelijkheden in die wereld gaan langs ons heen. Tot we even wat minder hard rennen en tijd nemen voor reflectie. Meestal zijn de zomervakantie en de feestdagen aan het eind van het jaar van die momenten. Met de bijbehorende goede voornemens: gezonder eten, meer ontspannen, sporten, andere keuzes in werk of privé…

Zoals ik in mijn vorige blog al beschreef bleef ik in mijn vorige functie maar gaan en gaan, totdat mijn lichaam me een halt toeriep. Zelfs tijdens mijn bore-out heb ik mij nooit ziekgemeld, uit angst dat ik thuis tegen de muren op zou springen en echt zou instorten. Nu ik mijn eigen praktijk aan het uitbreiden ben en op het punt sta mijn vaste baan achter me te laten, merk ik dat ik nog erg op moet letten. Misschien blijft het mijn hele leven wel een aandachtspunt, juist omdat leren en veel nieuwe dingen doen en ervaren zo belangrijk voor me zijn. Was het Loesje die heel treffend zei: “Als ik mezelf voorbij loop zwaai ik altijd even heel vriendelijk”?

Mijn les, waar ik mezelf nu regelmatig aan herinner (en steeds vaker ook naar luister, al is het maar heel even, want er is nog zoveel te doen…. haha): Hoe leuk je het werk ook vindt, zorg ook voor ontspanning (en nee, werkgerelateerde tijdschriften of boeken lezen telt niet :-)). De balans tussen werk en privé is enorm belangrijk voor je fysieke en mentale gezondheid en voor je intuïtie, inspiratie en creativiteit. En dat is weer belangrijk voor je werk, haha.

Doe meer van de dingen waarvan het stil in je hoofd wordt, je passies, waar je volledig in op kan gaan! Wat is dat voor jou?

#1 Welkom!

Ja. Wow! Het is zo ver! Mijn eerste blog is geboren. En ik val maar meteen met de deur in huis:

Een aanleiding om met deze blog te beginnen is de bore-out die ik twee jaar geleden kreeg. Ik had totaal geen energie meer en het advies was meer dingen te doen waar ik energie van krijg. Schrijven is daar één van, heb ik inmiddels (her)ontdekt. Als kind kon ik helemaal opgaan in verhalen schrijven en tekenen.

Maar hoe en waar begin je dan? Ooit wil ik graag een boek schrijven, maar die ideeën zijn nog te vaag. Een goede eerste stap lijkt me het schrijven me meer eigen maken. Gewoon dóén, dan maar.

Het ‘hoe’ is dus een blog geworden (naast nieuwsbrieven voor mijn eigen coachingpraktijk) Ben nu al benieuwd naar hoe ik over een jaar of twee terugkijk op deze eerste blog. Eerst met een beetje schaamte misschien over deze eerste schrijfsels, maar ik denk vooral met trots over wat ik heb geleerd in de periode hierna en hoe ik me als schrijver en als persoon heb ontwikkeld. We zullen zien :-)

En het ‘waar’, ja, mijn bore-out is een bron van vele levenslessen gebleken, dus dat lijkt me een mooi begin.

Die bore-out… Ik had ‘m aan kunnen zien komen. Verschillende keren zijn, achteraf, duidelijke waarschuwingen gegeven. Hoe kon ik ze missen? Elke keer als ik iets nieuws mocht doen op het werk had ik het even naar mijn zin en zat ik in een flow. Helaas zakte de motivatie en energie in m’n schoenen als de opdracht na een paar weken weer afgerond was. De paniekaanval die ik had drie weken voor ik mijn masterstudie afrondde was wel een heel duidelijke waarschuwing. Ik dacht: “Wat moet ik nu?! Ik val in een gat. Waar haal ik straks mijn uitdaging vandaan?” Twee weken later richtte ik met collega’s een landelijk jongerennetwerk op. Dat hielp nog een jaar.

Vervolgens dacht mijn lichaam: “Als je niet luistert, moet je maar voelen”. Met een fikse griep en keelontsteking tot gevolg. Dat ik de maanden daarna moe bleef wijtte ik aan dat ik te snel weer was gaan werken en misschien het effect van wat weinig winterzon. Dat zelfs twee weken niets doen in de zon op een warm eiland mijn batterij niet oplaadde, had ik serieuzer kunnen nemen. Ik wist gewoon niet wat ik er mee moest en schaarde het dus maar onder griep. Net als de huilbui op het werk anderhalve maand later. Zo liep ik nog een half jaar door tot eind september 2013 de kortsluiting in mijn hoofd toesloeg: nog een huilbui, de concentratiespanne van een goudvis (zonder te overdrijven drie keer in een minuut als automatisme facebook openen. En dan verbaasd zijn dat er geen updates zijn. En drie keer in één zin aan een vriendin vragen wat ik ook al weer aan het vertellen was.), geen energie, een dode blik in mijn ogen.

Toen was het me (eindelijk, haha) duidelijk: er was iets goed mis! Ik was al jaren aan het solliciteren en aan het onderzoeken waar mijn passie lag, maar met onvoldoende urgentie. Dat was nu wel duidelijk. Ik kon er niet meer omheen. Nu geloof ik dat wat moet gebeuren gebeurt in het leven, dus het heeft zo moeten zijn. Ik wens niemand een bore-out of burn-out toe, maar ben erg dankbaar dat ik die van mij heb gekregen.

Vanuit dat dal heb ik een nieuwe weg gekozen. Voor het eerst in mijn leven heb ik naar mijn hart geluisterd wat schreeuwde: Jij wilt coach worden!! Een fijn bijkomend voordeel: ik kon weer helemaal los gaan: vele trainingen, seminars en congressen volgen en bergen praktijkervaring op doen.

Zo heb ik een passie gevonden waar ik mijn werk van kan, wíl en gá maken: door middel van coaching help ik mensen weer gelukkig te zijn. Mensen die richting een bore-out of burn-out gaan bijvoorbeeld, uit een ziektetraject proberen te komen, mensen die vastlopen in het (werk of privé)leven, mensen met weinig zelfvertrouwen, etc, etc. Ik gun iedereen vanuit mijn hart het geluk wat ik gevonden heb.